posted on 12 Jun 2009 12:45 by pandaeyeblack
ตอนนี้ตัวเองเหลือตัวคนเดียว มองรอบข้าง มองคนอื่นๆ และกับมามองตัวเอง และคิดว่าตอนนี้ตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ ทำไมตัวเองยังอยู่ที่เดิม กับมามองว่าทุกวันนี้ แค่มีเงินเลี้ยงตัวเองไปวัน จ่ายหนี้ แทบจะไม่มีเงินเก็บแล้ว ตัวเองทำอะไรอยู่ ทำไมคนอื่นๆ ก้าวไปกว่าเราเยอะ โอกาสนั้นหรอ ผมว่าไม่ใช้หรอ สงสารตัวเอง สงสารพ่อแม่ รู้ว่าท่านเลี้ยงตัวเอง ยามเจ็บป่วยก็มีจ่ายได้ ให้เป็นลูกที่ดีก็พอ แต่ถ้าทุกอย่างไม่เป็นอย่างที่คิดแหละ ผมจะมีเงินช่วยเหลือพวกท่านไหม คำว่าลูกที่ดีมันคงไม่พอที่จะทำให้ท่านปลอดภัยหรอ มีคนบอกผมว่าอายุอย่างน้อยอยู่ค่อยๆคิด แต่ผมว่ามันช้าไป ช้าจนคนที่ผมรัก จากไปแล้วคนหนึ่ง ผมไม่อยากให้ใครที่ผมรักเสียไปอีก แล้วเมื่อไรแหละ ตัวยังสับสนและตัดสินใจไม่ได้ ต้องรอให้คนที่รักจากไปอีกนั้นหรอ วันนี้จะก้าวไปข้างหน้าด้วยตัวคนเดียว คงจะดีถ้ามีใครคนนั้นก้าวไปพร้อมกันเหมือนเดิม เค้าเคยเตือน เคยให้คำแนะนำ เคยให้คำปรึษา แต่วันนี้คำเหล่านั้นยังก้องในหูในสมองผมอยู่เสมอ แม้วันนี้จะเหลือตัวคนเดียว และคิดคนเดียวก็ตาม ที่สิ่งที่ขาดคือกำลังใจจากเค้าคนนั้น
" แค่สับสน
หรือ
ต้องการปลี่ยนแปลง "
edit @ 12 Jun 2009 12:59:03 by แพนด้าตาดำ
posted on 09 Mar 2009 10:27 by pandaeyeblack
"จากกันตอนที่ยังจำกันได้ยังดีกว่านะ ในที่สุดแล้วเราก็ลืมกันอยู่ดี มันขึ้นอยู่กับว่าจะลืมช้าหรือลืมเร็วเท่านั้นเอง แต่เธอต้องอยู่ให้ได้สิ "
จริงสินะ คนเราจากกันตอนที่ยังมีความทรงจำดีๆอยู่ในใจยังดีกว่าจากกันด้วยความโกรธแค้น สำหรับฉันแล้วคิดว่ามันคงไม่มีวันที่จะลืมทุกอย่างไปจนหมดสิ้นจนถึงกับว่าจำอะไรไม่ได้แล้วหรอก คงมีแต่เพียงแค่วันหนึ่งที่ความทรงจำในเวลาเก่าๆได้เลือนหายไป เหลือเป็นภาพจางๆที่ไม่ชัดเจนเอาไว้ให้นึกถึง ส่วนตัวฉันเองก็ยังคงต้องอยู่กับปัจจุบันให้ได้และเดินต่อไป พร้อมกับอะไรใหม่ๆที่รอฉันอยู่ข้างหน้า
edit @ 12 May 2009 17:45:29 by แพนด้าตาดำ
posted on 30 Jan 2009 17:03 by pandaeyeblack
ผมได้กลับมาอยู่บ้านสักพักในช่วงตรุษจีน ได้กลับมาเห็นขวัญชิ้นแรกที่เธอคนนั้นให้ผมไว้ในวันเกิดครั้งแรกที่เราคบกันตอนสมัยเรียนมหาลัย จนทำให้ผมอดที่จะคิดถึงเธอคนนั้นไม่ได้ น้ำตามันก็ไหลออกมา เราได้แยกทางกันไปได้ประมาณ 4 เดือนแล้ว จริงๆแล้วดูมันเหมือนจะสั้น
แต่สำหรับผม 4 เดือนนี้เป็นอะไรที่เหงามาก สิ่งต่างๆที่อยู่รอบข้างดูเหมือนจะอ้างว้างและเปลี่ยนแปลงไปมาก เหมือนว่าเมื่อก่อนวันหยุดเสาร์อาทิตย์ผมเคยมีคนเคียงข้าง ไปกินข้าว ไปดูหนัง ไปซื้อของ ด้วยกัน วันหยุดยาวๆ เราก็พากันไปเที่ยวต่างจังหวัดบ้าง เคยนั่งรอวันหยุดที่จะมาถึง เคยนั่งรอเธอคนนั้นที่จะมากินข้าวด้วยกัน ดูหนังด้วยกัน ซื้อของด้วยกัน หลังจากเหตุการณ์นี้ผมไม่เคยไปนั่งกินข้าวหรือดูหนังในห้างอีกเลย
ทุกสิ่งทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไป ผมได้เจอคนมากขึ้นได้รู้จักคนมากขึ้น แต่สิ่งหนึ่งไม่เคยเปลี่ยน ผมยังไม่เคยลืมเธอคนนั้นเลยและไม่เปิดใจที่จะรับใครเลย สิ่งหนึ่งที่ทำตอนนี้ทำให้ตัวเองดีที่สุดและตั้งใจว่ามันต้องดีกว่านี้
เมื่อก่อนนี้ ก่อนที่จะได้รู้จักกับเธอ ผมเป็นคนชอบเดินก้มหน้าไม่ชอบมองหน้าใคร หลังจากเหตุการณ์นั้นผมกลับมาเป็นคนเดินก้มหน้าอีกครั้ง ไม่ใช่ว่าถอยหลังเข้าคลองนะ แต่ผมเหมือนกับว่าไม่มีเพื่อนคอยอยู่เคียงข้างผม เป็นเพื่อนคุย เป็นที่ปรึกษา เป็นที่ฟังความคิดเห็น แต่วันนี้ผมไม่รู้จะปรึษาใคร เล่าให้ใคร บ่นให้ใคร อวดให้ใคร โม้ให้ใคร ฟัง....
ผมพยายามหาข่าวเธอจากเพื่อนเธอ จากแหล่งต่างๆบ้าง เท่าที่จะหาได้ ก็อดเป็นห่วงเธอไม่ได้ แต่ก็ไม่รู้ว่าเธอจะรับฟังผมหรือเปล่า อยากเธอไปให้เธอระบายบ้าง เพราะผมรู้ว่าเธอเป็นคนชอบเล่าชอบระบาย เมื่อเธอเล่าและระบายมันออกมา เธอจะสบายใจ
เป็นห่วงนะ ดูแลสุขภาพตัวเองบ้างนะ
